شیشه ای و خیابانی ... منی که اینسوی شیشه ام و مردمانی که آنسوترک، در

فاصله ای نه چندان دور، مسیر ترک خوردهء پیاده رو و خیابان را بالا و پائین می روند و

 می دانم که این شیشه از هزار دیوار نیز ضخیم تر است. هرکه هست، دیواری با خود

 حمل می کند حائل میان او با ساختار خاص ذهنی و روحی و جسمی اش، در برابر

 هر آنچه که شاید میلی در او باشد برای ارتباط روحی و فکری و کلامی نسبت به

 او...

شهر، این شهر مقدس سرد و خشک و بی روح و رنگ و رام، تحقیقا بام این سرزمین

 که نه، سقفی کاذب است برای ارتفاع مسکون و جغرافیائی آن. اینجا از چپ و

راست، باد میزوزد.بهار و زمستان. و انگار همین باد است که باعث می شود آرام

 باشی و رام و کلاهی اگر داری را سفت بچسبی و اگر نداری، چادر و روسری و

سیاه و سیاهی را. که همانی باشی که هستی و باید باشی. انگار باد، فکر ها را

 درون مغز و خون و گرمی را میان سینه ات حبس می کند.اینجا هرکسی زندانی

 درون خودش دارد.

اینجا تو خودت را شاید بشناسی اما برادرت را نه، رفیقت را نه، پدرت را هرگز.

خواستم بگویم چند روز پیش از این، سالگرد فروپاشی دیوار برلین بود ... دیوار برلین